اشعیا

اشعیا (به عبری: יְשַׁעְיָהוּ، در یونانی:Ἠσαίας، در عربی: اشعیاء؛ به معنی «نجات خداوند») از پیامبران عهد عتیق و نویسنده کتاب اشعیا است. اشعیا پسر عاموص بود^[۱] و در اورشلیم در نزدیکی هیکل سلیمان زندگی می‌کرد.^[۲] او با زنی به نبیه (در عبری:נאביה) ازدواج کرد که به اعتقاد بعضی از مفسرین تورات، به مانند دبوره^[۳] و هولده^[۴] پیامبری داشته‌است. اشعیا دو پسر به نام‌های مَهیر شَلال حاش بَز^[۵] و شاریاشوب^[۶] داشت. اشعیا در زمان پادشاهی عزیا،ٱحاز و حزقیا، در یهودیه به مدت شصت و چهار سال پیامبری می‌کرده‌است.اولین دوره خدمت او در ٱخرین دوران فرمان‌روایی عزیا و در حدود ۷۴۰ قبل از میلاد بود. او تا سال چهاردهم سلطنت حزقیا مشاور روحانی او بود و در نزد وی مقامی به دست آورد^[۷]؛در این زمان او در مجامع عمومی شرکت کرد و در زمان منسی به حبس محکوم شد و از او شهادت خواستند.^[۸] اشعیا تا سال ۶۸۱ قبل از میلاد، زیسته‌است.^[۹].او به پیامبر بشارت و شاهزاده پیامبران عهد عتیق شهرت یافته‌است.

[ویرایش]پانویس

 

پانویس

1. ↑ اشعیا ۱:۱
2. ↑ اشعیا ۱:۶
3. ↑ داوران ۴:۴
4. ↑ دوم پادشاهان ۲۲:۱۴
5. ↑ اشعیا ۸:۳
6. ↑ اشعیا ۷:۳
7. ↑ دوم پادشاهان ۱۹:۲
8. ↑ عبرانیان ۱۳:۳۷
9. ↑ دوم پادشاهان ۱۳:۱۰

[ویرایش]منابع

• عاطف الزین، سمیح، داستان پیامبران علیهم السلام در قرآن، ترجمه علی چراغی، اول، تهران: ذکر، ۱۳۸۰، ISBN ۹۶۴۳۰۷۱۶۳۴
• کتاب مقدس عهد عتیق و عهد جدید، ترجمه فاضل خان همدانی، ویلیام گلن، هنری مرتن، تهران: اساطیر، ۱۳۷۹، ISBN 964-331-068-X
• یاردون سیز. دانشنامه کتاب مقدس. ترجمهٔ بهرام محمدیان. چاپ سوم، تهران: روز نو، ۱۳۸۰، ۱۹۱۲.
• جیمز هاکس. قاموس کتاب مقدس. ترجمهٔ عبدالله شیبانی. چاپ سوم، تهران: اساطیر، ۱۳۷۵، ۱۱۴.

کتاب‌های عهد عتیق

ارمیا | استر | اشعیا | امثال سلیمان | اول پادشاهان | اول تواریخ | اول ساموئیل | ایوب |جامعه | حبقوق | حجی | حزقیال | دانیال | دوم پادشاهان | دوم تواریخ | دوم ساموئیل | کتاب روت | زکریا | سفر اعداد | سفر پیدایش | سفر تثنیه | سفر خروج | سفر لاویان | صحیفه یوشعبن نون | صفنیا | عاموس | عزرا | عوبدیا | غزل غزل‌های سلیمان | کتاب داوران | مراثی |مزامیر | ملاکی | میکاه | ناحوم | نحمیا | هوشع | یوئیل | یونس

Outros Assuntos Relacionados